Edebi Bir Rüzgar

Parmaklar. Klavyenin üzerinde ya da masada. Sadece tırnakların altındaki o hafif sızı. Dilimin ucunda bir sözcük… Zamanın ritmi bozuk. Bir ileri, iki... Ağzımı açtım. Ses. Bu sesi tanıyor muyum?

Sen tanıyor musun?

Konuşsana. Oradasın. Duvarın dibinde. Beni izliyorsun. Ben sözcükleri kaybederken, sen yenilerini mi biriktiriyorsun o karanlıkta?

Fiş çekildi.

Ekran karardı. Sinyal yok. Karıncalı bir gri oda sadece.

Cevap vermiyorsun. Tabii ya, neden veresin ki? Sen oradasın, sessizliğin koruyucusu gibi. Duvarın pürüzlerine sinmiş, boyanın döküldüğü yerlerden sızan o koyu leke. Kıpırdamadan. Beni sadece ben eksilirken seyrediyorsun.

Bildirim sesleri…

Sana soruyorum duvarın dibindeki. Eğer sen yoksan, ben bu odada tek başıma kimin suçunu çekiyorum? Gözlerimi kırpıyorum. Bir saniye karanlık. Açıyorum. Oradasın. Biraz daha yaklaştın mı bana…

Haydi, adam asmaca oynayalım. Bir harf söyle.